valhoppaðu inn í víðihlíð...

Við eina af fyrstu athöfnum Mozart ársins 2006 mun Condoleezza Rice spila á píanó (pínano) ásamt Wolfgang Schüssel Bundenskanzlar. Gæti þetta ekki hljómað eins og eitthvert bull sem ég segi? Ælti það ekki, en svo er nú ekki. Þann 28. janúar munu þau spila saman í Salzburg. Spurning hvort það sé hægt að fá fleiri bandarríska, nú eða bara aðra ónothæfa, stjórnmálamenn til að snúa sér að tónlistinni. Þó svo að Schüssel megi alveg koma aftur til Vínar. Þeir sem vilja, endilega kommenta og leggja til stjórnmálamann og tónlistargrein.

Lalli

Bærinn minn, bærinn minn og þinn

Mér finnst skemmtilegt að horfa á bæinn minn úr fjarlægð núna. Þegar maður er orðinn vanur einhverjum ákveðnum rythma í lífinu og vanur umhverfinu, þá þarf oft nýja stöðu og sjónarhorn. Í það minnsta þegar allt sem maður gerir er gert í þeim tilgangi að þroska sjálfan sig. Um jólin tókum við Eyrún eftir því hvað Akureyri er lítil og þægileg. Stundum þegar maður er þar virðist bærinn ekkert minni en aðrar borgir. Svo áttaði ég mig t.d. á því um daginn að þegar maður býr á Akureyri og fylgist með þá veit maður oftast um allt sem er á dagskránni. Hvaða listaviðburðir eru á dagskrá, á móti hverjum hver keppir í íþróttum og svo framvegis. Hérna er ekki möguleiki að fylgjast með þessu, það er svo margt hægt að sjá. Þetta finnst mér samt þægilegt við Akureyri, en um leið þvingandi, maður veit afþví ef maður missir af einhverju.
Annað sem maður tekur eftir úr fjarlægð. Það eru skrítnir hlutir, eins og þörfin fyrir því að grafa sýki inn á göngugötuna þegar að ekki er hugsað nægilega vel um eldri borgara og leiksskólabörn. Undarlegt almenningssamgöngukerfi sem virðist fara útum allt en samt svo hægt að enginn notar það, líkast til er það sniðið að þörfum of fárra. Svo er fólk líka meðvitað um samborgara sína og tekur hiklaust eftir breytingum sem verða á þeim. Stundum hefur mér þótt þetta vera leiðinlegt, líklegast vegna þess að ég horfði um og of á þann þátt sem snýr að því hvernig fólk breytir sér og reynir að falla að ákveðnum hópi. En þrátt fyrir það þá má líka líta á þetta sem öryggisnet samfélagsins, pínulítið súrt en samt... Ef einhver er andfélagslegur, þá taka allir eftir því, kanski skiptir það engu máli en svo gæti líka eitthvað verið að, þá eru líkur á því að hjálp berist.

Nóg komið af rausi, mikið bulla ég mikið...
Lárus Geimapi

Glæpur mannkyns

Eftir að ég las Hugsjónareld, bókina um Einar Olgeirsson sem kom út fyrir jólin hef ég verið að velta fyrir mér stöðu Jafnaðarmennskunnar í dag og þeirra mála sem ef til vill tilheyra gömlum baráttumálum, sem engu að síður eru grunnurinn að hugsjóninni um jöfnuð. Þetta eru bara pælingar, ekki úthugsaðar en þær geta vonandi hjálpað við að brýna hugann í upphafi árs.

Það oft erfitt í dag að átta sig á því hvernig baráttan sem fór fram á síðustu öld fyrir bættum kjörum fólks hefur skilað sér og hver staðan sé í raun og veru. Einhvern tíman las ég að það snjallasta sem fjármagnseigendur fundu upp var að hækka laun almennings og gefa eftir á vissum sviðum. M.ö.o. láta okkur halda að takmarkinu væri náð, láta okkur líða vel og fá fjárhagslegt öryggi. Hver vinnur ekki betur þegar hann telur sig hluta af þeim sem fær ríflega til baka og e.t.v. ráða einhverju niðurstöðu mála? Ætli ágætis dæmi sé ekki að gefa þurfandi eða þyrstum nóg fyrir þá, en sitja svo sjálfur að afganginum. Græðgi.
Mér finnst stundum eins og við gleymum því að baráttu er ekki lokið, fátækt er til staðar meðan að annað fólk sem fær milljónir á mánuði í laun og getur fengið tugi og jafnvel hundruð milljóna við starfslok. Stundum verða heilu samfélögin að taka á sig misgjörðir nokkurra einstaklinga eða ákveðinna hópa. Í svona tilfellum er það ekki þannig, fólki ofbýður en samt gerist ekkert. Ríkisstjórnin stofnar nefndir til þess að taka á málum, það er eins og þeir hafi aldrei séð neitt fyrir og taki aðeins bara á því sem upp kemur með því að raða hæfu fólki í nefndir. Hvernig væri að hafa þær alltaf starfandi og vera þá viðbúin og setja reglur um þessa hluti? Núna er ég meira að segja komin út fyrir efnið mitt. Sem átti að leiða að glæp mannkyns eins og Einar Olgeirsson orðaði það: Fátækt.
Afhverju látum við það líðast að fólk svelti til dauða þegar til er nóg fyrir alla? Eðlilegt væri að spurningin: Afhverju líðum við að mannréttindi fólk breytist þegar farið er á milli landa? Ég ætla ekki að fara út í skrif um menningu og hvort hún sé afstæð gagnvart sjálfsögðum mannréttindum, en í stað þess að munnhöggvast um réttindi er þá ef til vill ekki betra að byrja neðan frá. Matur veitir orku og orka gefur af sér afl til að takast á við hlutina. Til að takast á við þá þarf oftar en ekki menntun, menntun gefur okkur stundum hugmyndir og hugmyndir breyta svo einstaklingum og jafnvel samfélögum.

Afhverju hefur ekki meira breyst frá þeim tímum hippakynslóðarinnar? Hvort erum að við sem núna gætum mótmælt, en þau sem hefðu átt að halda áfram sem ætti að benda á? Eru það ef til vill báðir hópar? Sósíalisminn og það sem við stöndum fyrir í dag Jafnaðarmennskan á enn langt í land.

Hugsið vel um ykkur,
Lalli

Fyrir ofan arð og neðan

Ísland logaði í illdeilum yfir hátíðarnar, allt ætlaði í háaloft og menn rifust og skömmuðust, í það minnsta í hausnum mínum. Ég kom mér í skemmtilegt stjórnmálalega þenkjandi stuð og það voru íslenskir auðmenn (FL group) og Einar Olgeirsson sem komu mér í það, ásamt álsölunum og rafmangssugunum sem héldu umhverfisverndartónleika í Höllinni.
En ég ætla að leyfa þeim pælingum mínum að bíða annarra tíma.
--
Ég sótti um í síðasta þýskunámskeiðinu sem ég þarf að taka áður en ég fer í háskóla í dag og borga það á morgun, því líkur léttir! ég er hress með það:)

Lalli kominn til Vínar

eninga meninga

Ísland er land, hreint land, fagur land, dýrt land og svart land. Það er með góðu vatni og hreinu og góðu lofti, svo er það mjög fallegt þegar maður sér eitthvað af því milli 18 klukkustunda næturhúmsins sem breiðir sig yfir landið eins og það hafi beðið um að fá að kúra lengur. Allt kostar mjög mikið á þessu landi, en flest okkar fá líka ágætlega borgað, svo við náum að lifa og kaupa nauðsynjavörur eins og allt það nýjasta frá Sony og Nokia.
--
Annarrs ætla ég að spara bloggið, ég tala bara frekar við fólk heldur en rífast við sjálfa mig á netinu.

Sjáumst;)
lalli krúttrass

á leiðinni heim, til fallega fólksins

Ætli ísland sé ekki eitt af fáum, ef ekki eina, landið í heiminum þar sem fegurðarsamkeppnir jaðra við að vera hápólitískt málefni? Helstu blaðamenn og sjálfskipaðir besservisserar landsins (þar með talinn ég) keppast við að hampa eða hrópa á hina nýkrýndu ungfrú heim. Spurningum eins og hvort sé hægt keppa í fegurð er skellt fram og hvort einhver muni eftir ungfrú heimi frá því í fyrra? Hverjum er ekki sama hvort einhver muni eftir ungfrú heimi eða ekki, hverjum er ekki sama hvort það sé hægt að keppa í fegurð eða ekki? Er í alvörunni svona lítið af vandamálum í heiminum okkar að við einbeitum orku okkar að því að velta okkur upp úr hæfileikakeppnum? Eða nennum við ef til vill ekki að kafa dýpra? Er það í alvörunni þess virði að bauna á forsætisráðherra (12% þjóðarinnar) fyrir að óska stelpunni til hamingju? Hvernig væri að hefja frekar baráttu fyrir því að halda táningspitlum og -stúlkum á Íslandi frá soraklámi sem ruglar bara í haunum á þeim? Eða kanski af alvöru hjálpa vanþróuðum og þróuðum ríkjum þar sem hvorki konur né karlar hafa það frelsi að geta tekið þátt í fegurðarsamkeppnum eða hafa yfirhöfuð FRELSI. Sá peningur sem þeir "erlendu" verkamenn, sem oftar en ekki hafa lág laun, senda heim til sín frá Evrópu á hverju ári er meiri en sá peningur sem ríkin og stofnanir innan þeirra gefa árlega.

Ef við skrifuðum lista yfir vandamál heimsin, ætli fegurðarsamkeppni væri í topp tíu? Myndi manni yfirhöfuð detta það í hug? Efast um það...

Lalli ljóti

ísbjarnadjús!

Í dag var jólaball hjá Íslendingafélaginu í Vínarborg, fyrst var spjallað smá og heilsað upp á samlanda. Síðar hófst kökuát, hnallþórur, vöfflur og tilheyrandi ákaflega ljúft allt saman. Þegar að börnin byrjuðu í leikjum, stólaleikur fór fram ásamt öðru. Svo byrjuðu börnin að syngja og dansa í kringum jólatré, hurðum var skellt og snarvitlaus jólasveinn ruddist fram í miðju lagi en snéri síðar við og gekk aftur út úr salnum, börnin hrópuðu á eftir honum. Jólasveinninn sneri við og hagaði sér undarlega, kvaðst heita Gáttaþefur og hafa ruglast. Að lokum áttaði blessaður sveinninn sig á því að hann væri á réttum stað og sagðist vera þar í tvennum tilgangi, annarrs vegar væri hann kominn til að dansa en hins vegar kominn til að færa nokkrum einstaklingum jólakort: Pálmi Gunnars var ekki á staðnum, ekki heldur Jón Ólafsson, svo að næsta kort fór til "gaursins sem spilar á meðan að við dönsum í kringum jólatréð" og restinni stakk hinn þjófótti jólasveinn í vasann. Að venju fékk hann að dansa og syngja í smá stund, en síðar tók hann pokann sinn og gekk á dyr! Börnin hrópuðu aftur á hann og spurðu hvort hann ætti ekki eitthvað í pokanum, þá dró hann upp Landsbankablöðru, hjólapumpu, herðatré, tóman sjampóbrúsa, sólgleraugu og sokk! Eitthvað þótti þetta undarleg samsettning í jólasveinapoka, en á endanum fann hann íslenskt sælgæti og rétti glöðum og góðum börnum á öllum aldri poka sem fékk þau til að brosa. Svo ranglaði hann í burtu glaður í bragði...
--

Annarrs var helgin yndisleg við keyptum gjafir og góðgæti. Svo fékk Eyrún snemmbúna afmælisgjöf:) Snjóbretti, bindingar, skó og tilheyrandi! Það verður svo gaman að fara í fjallið með henni.
Við förum heim á föstudaginn og ef allt gengur samkvæmt áætlun þá komum við til Akureyrar klukkan 20.30.

hvað er heim?

Helgarferðin var yndisleg, fórum af stað klukkan 20.30 frá Wien og héldum af stað til Essen, við sváfum(n.b.) í kojum í 6-manna vagni og höfðum það bara náðugt. Komum svo til Hönnu, Dóra, Maju skvísu og ofur-Torfa Geirs rétt um 10. Jólamarkaður og rólegheit á föstudeginum, handboltaleikur og pitza á laugardeginum, Köln á sunnudeginum og krakkar knúsaðir á mánudeginum. Á jólamarkaðnum náðum við okkur í jólastemmingu, handblotaleikurinn kom okkur í stuð þó að Dóri hafi verið tekinn úr umferð í rúmlega 40 mínútur og Dragunski fengið skot í augað frá eigin(gjörnum) leikmanni. Köln var svo wunderschön og kirkjan þar er engu lík, nema þá Stephansdom hérna í Vín.
--
Æj blessaður slepptu þessu bara: urraði ljónið Sigurljón á páfagaukinn
slepptu þessu?: æpti páfagaukurinn Laugaukur á ljónið

Sum í hópnum mínum eru páfagaukar, það tekur þá alltaf tvær til þrjár tilraunir að skilja allt. Stundum svara þau líka ólógískt og Torfi Geir, "Was sprechen politiker aus seinem land über?" svar " Ja"... og svo þarf að að spyrja aftur og aftur...
Annarrs átti Torfi Geir mjög gott svar um helgina, eftir að hann ropaði og pabbi hans spurði: "Torfi, hvað segir maður þá?" - "Meira" sagði ofur-Torfi.

-

segir Lalli

nýtt! sjálfvirkur íkveikjubúnaður fyrir munka

Í gærkvöld eignaðist ég nýja frænku:) Til hamingu Maggi, Heiða, Magnea Ásta og Ásgeir Snær með nýja fjölskyldumeðliminn! Við Eyrún getum ekki beðið eftir því að hitta hana um jólin og knúsa hana, en samt ekki of fast, við knúsum hina krakkana bara fastar. Svo fáum við smá forskot á sæluna í vikunni þegar við förum til Hönnu og Dóra í Essen.
--

Ég hef mjög gaman Staksteinum Morgunblaðsins, þessum nafnlausu eða ekki nafnlausu skotum á þá sem ekki eru vinsælir meðal ritstjórnar Moggans. Oftar en ekki fær Ingibjörg að heyra það, oftast lauma þeir inn í þessa steina sína að "enginn viti nú fyrir hvað hún stendur". Mér finnst þetta vera svolítið fyndið, að fólk eins og í ritstjórn Moggans skrifi dylgju vangaveltur um aðra íbúa landsins. Það er sérstaklega skrítið vegna þess að ritsjórn Moggans er frekar "flott" lið, svona semí þotulið, sem fær sjálfsagt boð um að mæta í stórafmæli landsþekktra og opnanir og frumsýningar á listviðburðum. Svo skrifa þeir svona nafnlausar niðurrifsgreinar um þá sem ekki eru þeim þóknanlegir, minnir kanksi pínu á nafnlaust comment á bloggsíðu eða símaat.
Staksteinarnir fara ekki fyrir brjóstið á mér, en hugmyndin að þeim er fyndin. Núna í dag fékk Dagur B. Eggertson skilaboð frá ritstjórninni um að hann ætti nú að bjóða sig fram í prófkjör Samfylkingarinnar í Reykjavík og á sama tíma fékk Stefán Jón Hafstein skilaboð um að "enginn viti fyrir hvað hann stendur". Það eru eiginlega skilaboð um að ritstjórninni líki ekki vel við hann, ætli menn séu ekki velliðnir hjá Sjálfstæðisflokknum ef menn fá "það veit enginn fyrir hvað þú stendur" í Staksteinum?

úff! ha? já, úff!

Satt best að segja skammast ég mín fyrir ummæli um Georg Best, sem ég lét falla í gær, eftir andlát hans í dag. Ég dreg þau ekki til baka, en þau voru óviðeigandi. Afsakið.
--
Hannes Hólmsteinn hélt blaðamanna fund til að segja að sér hafi þótt óeðlilegt að vera dæmdur í Bretlandi. Vissu menn það ekki, þurfti blaðamannafund til þess, líklegast fékk hann borgað frá íslenskum fréttamönnum til þess að rífa þá uppúr gúrkutíðinni, en ekki mikið þó því þetta er léleg frétt.
--

Áðan sat ég á kaffihúsi, núna sit ég í mínu húsi.
Mér leiðist þessi bloggfærsla, en ég skal gera betur seinna, á sunnudaginn eða mánudaginn kemur góð bloggfærsla, ég lofa.
Lalli lati

"Never say never, then why say never twice"

Lífið lék við folaldið, það hoppaði milli hrigleikahúsa en að lokum stökk það á lýsisperlu og skall í kjölfarið á snæviþakta jörðina. Það hrysti af sér gömul nammibréf og sand, en náði ekki tyggjóklessu af bakinu. Folaldið að skæla, það grét sætum bláum tárum og bað froskaprinsinn Guðbrand að taka það af sér. Sá óþverri brást hinn versti við og æpti: "snáfaðu bara burt, ólukku folaldið þitt!"
Folaldið hoppaði heim á leið með grátstafinn í kverkunum, þar beið þess heysúpa og staur til að naga.
--

Eee. Já afsakið hlé.

--
Gott, nú get ég byrjað aftur, tæknin var eitthvað að stríða okkur þarna í upphafi og það sló saman á línunum. Afhverju eru alltaf fréttir af George Best í íþróttafréttum? Ok, hann var fótboltamaður, en ætti þetta ekki frekar heima í slúðri eða eitthvað. Um daginn var, svo dæmi sé tekið, frétt af því þegar Maradona fór fyrir mótmælagöngu geng Bush í Argentínu, ekki var hún í íþróttafréttum, hví þá? Vegna þess að hún tengdist ekki íþróttum, afhverju þarf þá alltaf að segja frá gömlum drykkfeldum karli í íþróttafréttum? Fá þær hvort sem er ekki nægt pláss í fjölmiðlum..

lalli prump

Klemma fyrir rafmangsnúrur

Mig dreymdi elsku besta Cató í gærmorgun, við vorum saman tveir úti að labba og hann var hress. Mér finnst ákaflega skemmtilegt að þessi gamli vinur minn hafi heimsótt mig, það er eiginlega bara fátt sem gæti hafa glatt mig jafn mikið.

Á eftir held ég fyrirlestur í þýskunámskeiðinu um víkinga og Ísland, það verður létt verk og löðurmannlegt. Svo förum við Eyrún í Óperuna og sjáum La Traviata, það verður nú gaman:)

Jólahátíð Íslendinga á eftir að kosta 38,8 milljarða, það verður nú að gefa börnunum i-pod nano og psp-leikjatölvur, hvað er að ykkur? Já eða hinum...

Haldið þið að íslensku olíufurstarnir verði dæmdir? Endilega látið mig vita,
bless takk
froðusnakk,
Lalli

hvað ætti það í rauninni að bögga þig?

Tilvera okkar er undarlegt ferðalag. Við erum gestir og hótel okkar er Jörðin. Einir koma og aðrir fara í dag og alltaf bætast nýir hópar í skörðin. - Þessi texti hefur sönglað í hausnum á mér í nokkrar vikur og það þykir mér ekkert leiðinlegt, þetta er fallegt ljóð. Svo flauta ég líka reglulega brasilíska þjóðsönginn, mér líður alltaf vel þegar ég geri það.

Í dag röltum við Eyrún ásamt Jóni í gegnum flóamarkaðinn Naschmarkt, það er skemmtilegt að skoða draslið á flóamarkaðnum og enn skemmtilegra að ganga í gegnum matvælamarkaðinn. Þar má finna flest allt sem þarf í kryddskápa og grænmetishillur. Svo fórum við á kaffihús og fengum hressilegar móttökur hjá næst leiðinlegasta þjóni sem ég hef hitt hérna, hann var hvorki að safna gleðiprikum né þjórfé blessaður...
Svo gerði ég Pizzu, líklega þá bestu sem gerð hefur verið í Öl-víngötu, afstrympislega vel lukkuð flatbaka.

Núna er ég að verða búinn að blogga án þess að skrifa um eitthvað brjálæði, stríð, hörmungar eða stjórnmál. Ótrúlegt, ekki satt?
Auðvitað væri það ótrúlegt, jafnvel óeðlilegt svo hérna kemur það. Í dag sáum við mótmæli gegn loðfeldum, Pels ist mort! var slagorðið þeirra, þar sem þau þrömmuðu niður Mariahilferstrasse. Mér fannst leiðinlegast að þau skildu ekki hafa verið nakin, anti-pels fólk sem kemst í sjónvarpsfréttirnar er nefninlega alltaf nakið og skvettir málingu á pels og búðarglugga. Annarrs tók ég skilaboðin ekki mikið til mín, kanski afþví ég hef ekki efni á selskinnsjakka.

Var að horfa á Jón Ólafsson í viðtali í Kastljósinu. Þetta var ágætt viðtal, en var þetta allt og sumt? Tækinlegir örðuleikar? Tja...
Það sem kom fram: Jón reykti mikið hass. Sjálfstæðisflokkurinn er skrítinn og hegðar sér stundum eins og mafía. Hannes Hólmsteinn, Davíð og co hata Jón og Jón. Þórhallur var með kveikt á símanum! Jón á viðbjóðslega mikinn pening og vill hvorki tala um Davíð né nefna milljarð, nei ég meina tölur.

Allt og sumt, maður veit það ekki, en það sem eftir stendur hjá mér er að viðskiptalífið á Íslandi skortir aðhald og síðan er reynt að bjarga því sem bjargað verður með skattrannsóknum og kærum. Annarrs er undarlegast að heyra það hvernig svona viðskipti fara fram, Jón hringir í Jón og býður honum að kaupa allt sem hann á á Íslandi.
Annað sem stendur eftir, ætli fyrirmynd Hannesar Hólmsteins sé Grímur ormstunga úr Lord of the Rings? Ef að LOTR yrði sett upp sem leikrit ættu við íslendingar a.m.k. mann í hlutverkið.

lalli í vín

vatn og sykur

Kúrdíski samnemandi minn sem ég sagði frá hérna um daginn kom mér á óvart á föstudaginn. Við sátum fyrir utan skólastofuna fyrir tímann og ræddum heimsmálin á bjagaðri þýsku. Umræðan var að mestu um aðstæður Kúrda í Tyrklandi, Írak og Sýrlandi, þá fór hann að segja mér frá undarlegri atburðarrás sem hann olli í fyrrum háskólanum sínum í Tyrklandi. Hann neitaði að samþykkja þá fullyrðingu kennaranns að í Tyrklandi lifði aðeins ein þjóð, hann neitaði því og sagðist vera Kúrdi, ásamt fleiru. Það vakti ekki meiri lukku en svo að í næsta tíma komu Öryggislögreglumenn og handtóku hann og færðu í fangaklefa í háskólanum. Næstu 14 daga fékk hann bara vatn og sykur, og hann var þar til að þýskur mannréttinda lögfræðingur komst í málið of fékk hann lausann.
Ég sýndi þessu mikinn áhuga og eftir tímann bauð hann mér á fund, ég veit ekki hvort ég skelli mér, efast reyndar stórlega um það, en ég á eftir að lesa mér meira til um Kúrda eftir þetta.
Uppreisnarhetja, sessunautur minn?!?

Lalli

?

Fótbolti er yndislegur, það er vandfundinn annar leikur sem hefur viðlíka áhrif á heiminn, en samt verður hann, eða öllu heldur umræðan og allir kringum hann eitthvað ómerkilegri með hverjum deginum.
Ég las frétt í morgun um 7 ára efnilegan knattspyrnumann! Stóru liðin voru víst farin að hafa áhuga á þessu barni. Hvað er málið með að ensk og spænsk fyrirtæki, t.d. Bolton og Barcelona séu að reyna að semja við 7 ára barn? Auðvitað eru þetta ekkert nema fyrirtæki, frekar sérstök fyrirtæki en ekkert öðruvísi en hver önnur. Þau eru með stjórnendur, gjaldkera, afgreiðslumenn og skúringarkonur. En að reyna að lokka til sín börn? Einhvern tíman sá ég líka umfjöllun um 9 ára gamlan brasilískan strák, sem stóru liðin vildu fá, þau voru tilbúin að flytja heila fjölskyldu yfir til Evrópu til að þjálfa strák upp í að vera fótboltamaður. Hvað ef gaurinn myndi síðan missa áhugan og vilja verða verðbréfasali eða kennari? Sjálfsagt yrði það ekkert mál, en það er bara verið að rugla í hausnum á fólki með þessu og það er ljótt. Þetta er samt ekkert óþekkt, Motzart var undrabarn og spilaði fyrir kóngafólk um alla Evrópu alla sína ævi. En í dag ættu einhverjar reglur að gilda um þetta. Þetta jaðrar við að vera "barnaþrælkun" og nema hvað að þessir strákar eiga möguleika á að verða ríkir, hversu margir sem því nú ná. Unglingalið hjá þessum liðum eru ekki óeðlilegur hlutur í rauninni, að 16 ára strákar reyni fyrir sér sem fótboltamenn oftast sjá félögin þá um allt, einhverskonar skóla og þess háttar.
-
Ég skil stundum ekki stjórnmál. Þau eru svo flókin, ekki málin sjálf heldur mennirnir sem tala um þau. Þeir eru endalaust að passa hitt og þetta, segja hlutina án þess að styggja þennan. Ef þú spyrðir stjórnmálamann, hvort honum þætti betra svart eða hvítt, þá myndi hann segja tja, hvítur litur hefur alltaf verið í uppáhaldi hjá mér, en svartur hefur alltaf staðið sig vel undanfarið. Ha? (ímyndið ykkur þetta með mönnum í stað lita) Halda þeir að þeir megi ekki hafa skoðun? Á Íslandi eru stjórnmálamenn bara venjulegir menn, afhverju mega þeir þá ekki segja að sér þyki þessi betri eða hinn, það er alhæfing bara skoðun á einföldum hlut.
Kanksi eru allir menn svona, einfaldir/flóknir og svo flækjast þeir... Ef til vill á ég svo sjálfur eftir að ákveða að verða svona, flókinn einfaldur.. minnið mig þá endilega á þetta.

Takk bless ég er hress,
Lalli

ég er í parís að kveikja í bílum

Nei reyndar er það ekki satt og heldur var þetta ekkert fyndið, í rauninni ætti ég að þurka þetta út og skrifa eitthvað nýtt, og þó best er líklegast leyfa þessu að standa og viðurkenna mistökin.
Þetta er ekkert grín þessi staða sem er komin upp í Frakklandi, en líklegast hefur mörgum dottið það í huga að aðstæður sem þessar kæmu upp í innflytjendahverfi í einhverju af stærri löndum Evrópu. Í fréttum í nokkur ár hefur fólk getað fylgst með því hvernig hægri öfgamönnum vex ás megin í þessum sömu löndum og einhver ástæða liggur þar að baki, og líkast til hefur hún verið "falin" og haldið frá stóru fréttaveitunum eða þeir ekki haft áhuga á þessari eymd. Ég veit í rauninni varla hvar er best að byrja til að fjalla um þetta vandamál eða þessi vandamál, því auðvitað eru þeir þættir sem verða að þessu vandamáli samtvinnaðir. Það er ekki nóg að benda á of litla tungumálakennslu, eða of miklar kröfur um að láta af gömlum hefðum þeirra menningheima sem um ræðir. Ætli það sé frekar hægt að horfa aftur til áranna þegar að "gestaverkamennirnir" fluttu, í þessu tilfelli til Frakklands? Varla nema að litlu leyti. Getum við bent á eitthvað sem hefði getað komið í veg fyrir þetta? Sjálfsagt, en breytir það einhverju? Varla, svo að best væri fyrir deiluaðila að horfa til framtíðar og reyna að leysa vandann. Kannski er það samt ekki hægt með eðlilegum leiðum, vegna þess að þeir sem að kveikja í barnaheimilum og strætisvögnum til að mótmæla eru varla mjög meðtækilegir. Líklegast er franski innanríkisráðherrann ekki mikið líklegri til að fram sáttartillögu, enda kallaði hann brennuvargana, hyski sem ætti að hreisa burt eða eitthvað álíka.
Ætli fyrirbyggjandi aðferðir við þessu séu ekki gott menntakerfi og heilsugæsla sem nær til allra, ég held að minnsta kosti að það næði meiri árangri en að senda óeirðalögrelguna á brennuvargana eftir á.

--
Eyrún er að búa til pönnukökur:) - eða öllu heldur því þessi bloggfærsla verður hérna um óákveðinn tíma- Eyrún var að búa til pönnukökur:)

Þær voru góðar og ég ætla að læra,
Lárus Heiðar

ef þess þá þurfa þykir

Ég fékk saltfisk í gær, hann kom með flugvél frá Portúgal í fylgd með kærustunni hans Jóns og þau buðu okkur að fá bita af honum. Það minnti mig á Skötuveislu á Þorláksmessu og það gladdi mig.

Það er frekar gaman að vera til, samt líka bara ágætt að vera ekki alveg tilbúinn, þá fær maður frest hjá sjálfum sér... það er voðalega gaman.
Svo tekur maður sig taki og verður tilbúinn og þá er maður til.

já bless
Lalli

kaffi, súkkulaði og megas

Samkvæmt ósk frá bróðum mínum Magnús Þór Ásgeirssyni varð ég að skrifa háalvarlegt blogg um áhrif súmóglímu á kaldastríðið um miðbik síðustu aldar, þess vegna skrifaði ég þennan milli kafla í síðasta blogg.

En núna hef ég ákveðið að skrifa sérstaklega gott blogg, þess vegna er ég að hita kaffi og ætla með því að borða súkkulaði og á meðan mun ég m.a. hlusta á annan Magnús, nefninlega hann Megas.

Þar síðustu nótt dreymdi mig að ég væri í Spidermanbúning og gæti flogið og Alti var reyndar með í draumnum ásamt fleirum en við tveir vorum þeir einu sem gátum flogið. Við flugum meðal annarrs framhjá fólki sem kom út af austurrískum bar með Ottakring bjórdósir. Ég trúi lítið á drauma, annað en að þeir hafa skemmtanagildi og þessi hafði það. Það er vissulega hægt að lesa eitthvað í þennan draum og ég ætla bara að lesa það úr honum sem mér þykir henta best. Það er nefninlega þannig að ég á mér stóra drauma, sem ég mun ná og í leiðinni flýg ég framhjá Ottakringbjór, sem mér þykir vera sull.
Stundum detta menn niður í leiðinda hugsanir um hæfni sína til ákveðinna verka, það lenda sjálfsagt allir í því en bara sumir sem að leyfa öðrum að heyra þær, hinir halda þeim líklegast fyrir sig og þykjast ekkert kannast við slíkt. Þessir sem halda þeim fyrir sig, vilja líklegast ekki sýnast vanmáttugir gagnvart verkefnum lífins og hafa að eiginmati einhverja ímynd sem þeir verði að passa. Fyrir þetta fólk er hollt og gott að heyra niðurstöðu úr samtali sem ég átti við Elvar Berg í gær. Ég sagði við Elvar að hann ætti e.t.v. að fá sér rautt bindi, vegna þess að ég sá grein um merkilega menn sem notuðu allir rauð bindi. Þá sagði hann mér að íslenski "baddsjélorinn" notaði rautt bindi, og ég tók þá eftir því að Robbie Williams var ekki með rautt bindi. Niðurstaðan úr samtalinu, rauð bindi skipta ekki máli og ekki heldur hvað allir hinir halda það skiptir meira máli að vera hress.

Hress og bless,
Lárus Heiðar Ásgeirsson - án bindis

stólar, stólar eða stólar?

Ég hef svolítið verið að pæla í þessari fulgaflensu undanfarið, sérstaklega núna þegar hún verður vonbráðar búin að umkringja mig hérna í Austurríki. Hvað á ég að gera ef hún ákveður að verða að faraldri? Ég bý í borg, ásamt 1,8 milljónum annarra manna auk einhverra túrista. Einhver þúsund, jafnvel einhver hundruð þúsund nota neðanjarðarlestina daglega, ef smitsjúkdómur næði almennri útbreyðslu væri hann ekki lengi að dreyfa sér á meðal okkar. Ætli stjórnvöld heima og hérna heima hugsi af alvöru um þetta, eða er þetta svona eins og hjá Bandarríkjastjórn varðandi flóðahættuna í New Orleans? Þ.e.a.s. Jú'auðvitað hugsum við um þetta og höfum stjórn á vandanum.. en gera svo ekki neitt?

Það er auðvelt að líkja þessu við Kaldastríðs umræðuna á suð-austur Grænlandi um miðbik síðustu aldar og þær aðgerðir sem fylgdu í kjölfarið. Það kom fram öflug hreyfing undir handleiðslu Asashoryu, sem upphaflega var andlegur leiðtogi mongólskra iðnaðarmanna. Þessi hreyfing spáði nokkuð námkvæmlega fyrir um viðræður Khrushjevs og Kennedys hérna í Vínarborg, reyndar var þetta útúr dúr. Það mikilvæga í þessum hugleiðingum eru áhrif þessara manna á hugarfar Sumoglímukappa varðandi Kaldastríðið og síðar meir áhrif glímukappanna á stríðið sjálft. Sumoglímukappar eru vinsælir og valdamiklir menn og geta því auðveldlega haft úrslitaáhrif á viðhorf margra til ýmissa mála. Þetta átti sér meðal annarrs stað á tímum kalda stríðsins og margir hafa haldið því fram og lagt fram gögn því til stuðnings að ef Sumoglímumenn hefðu ekki skipt sér af umræðunum í Schönbrunn höllinni þá hefðu þær jafnvel náð að leysa Berlínardeiluna.

Aftur að fulgaflensu, ég held að hún sé manngerður faraldur og sé bara einhver brella til að fá menn í Apótek og kaupa gamlar byrgðir af flensulyfjum sem voru að renna út á dagsetningu. - eða nei, þetta er alvöru...

Kær kveðja,
Lalli á þakinu